လှည့်ကွက်
လှည့်ကွက်
ရေးသူ = မောင်မောင်လေး
@@@@@@
ဆေးရုံခန်းတွင်း အားလုံးတိတ်ဆိတ်နေကြသည်. အားလုံး၏ မျက်နှာသည် ညို့မှိုင်းအုံစိုင်းနေသော မိုးတိမ်ပမာဖြစ်၍နေသည်. တစ်စုံတစ်ခုအား အရူံးပေးလက်မြောက်လိုက်ရပီမဟုတ်ပါလား.
ဖခင်ဖြစ်သူ ဉီးကျော်ကြီး အပါဝင် သားကြီးဖြစ်သူ ကျော်ကို နှင့် ချွေးမဖြစ်သူ ကျောဆုမီ တို့ သုံးဉီးသည် ကုတင်ပေါ်မှ ကင်ဆာရောဂါကို နောက်ဆုံးအဆင့် ခံစားနေရသည့် ဒေါ်ကျော်ခင်သိန်း အား ပူပင်သောကများသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာ ကြည့်နေကြသည်.
ယခုတော့ ကျော်မိသားစု၏ မိခင်ကြီး ဒေါ်ကျော်ခင်သိန်း၏ နောက်ဆုံးအချိန်သို့ရောက်ရှိနေပေပီ.
" ကိုကျော်...."
" ပြောပါခင်.. ကိုကျော်ရှိပါတယ်.."
" ကျွန်မ အိမ်ပြန်ချင်တယ်..."
ရင်ထဲမှ စို့နစ်နေသော ဝမ်းနည်းမျက်ရည်စကို တစ်ချက်ရိူက်သက်ရင်း ဇနီးသည်၏ လက်ဖဝါး မို့မို့လေးအား တယုတယ ကိုင်တွယ်လိုက်သည်.
" ပြန်ရမှာပေါ့ခင်ရယ်..ခုတော့ သားငယ်လေးကို ဆောင့်လိုက်ပါအုံး..."
ခင်ပွန်းသည်၏ ဖြောင်းဖျမှူကြောင်း သားအငယ်ဖြစ်သူ မောင်ကျော်လေး အား သတိရသွားပီး အခန်းတံခါးဝသို့လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်၏.
ထိုစဉ် ဆေးရုံခန်း ပြင်ပ၌လူနာဖြစ်သူ ဒေါ်ကျော်ခင်သိန်း၏ နပ်စ်ဆရာမလေး သူဇာ သည် လူနာဆေးသွင်းရန်အတွက်ဆေးရုံ မိန်းလမ်းအတိုင်းလျှောက်လာသည်.
" အို..အမေ့..."
" ဟာ..."
" ခွမ်း...."
"သွားပါပီ....."
" sorry ပါ ကိုယ်ကဝင်တိုက်မိတာဆိုတော့ တောင်းပန်ပါတယ်. ."
ရုတ်တရက် မော့ကြည့် လိုက်သောအခါ စူးရှတောက်ပသည့် မျက်ဝန်းတစ်စုံအား သူမ ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်.
" အို...."
ဖြစ်ပီးနေမှမထူးတော့ ချကွဲသွားသော ဂရူးကိုပုလင်းအား ပြန်ယူသွားယုံပင် ထိုကြောင့် ထိုနေရာမှ ချက်ချင်း လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်.
ကျော်လေး ယနေ့ မိခင်ဖြစ်သူ ၏ ကျန်းမာရေးအခြေနေ နောက်ဆုံးချိန်ဖြစ်နေသည်ကို သိသဖြင့် ကျောင်းမှဆေးရုံသို့အမြန်လာခြင်းဖြစ်သည်.
ယခုတော့ မိခင်ဖြစ်သူအားခတ္တမေ့သွားခဲ့လေပီ.အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နတ်ပြည်မှ နတ်သမီးလေး သူနာပြု လာလုပ်နေသလားထင်ရအောင်ပင် သူမအလှက ကျော်လေး၏ရင်ကို လှုပ်ကိုင်လိုက်သကဲ့သို့ တစ်ခါမှမဖြစ်ဖူးသော ရင်ခုန်သံတစ်စုံ သူ၏နှလုံးသား၌ အမျိုးမည်မသိ ဝေဒနါတစ်ခုနှင့်အတူ တွဲ၍ဖြစ်လာလေသည်.
" လှလိုက်တဲ့ နပ်စ်မလေး..."
ပြေးထွက်သွားသော ဆရာမလေး၏ နောက်ပိုင်းအလှ တင်ဝိုင်းဝိုင်းကြီးများကိုကြည့်၍ တစ်ကိုယ်ထဲရေရွတ်လိုက်လေသည်.
" အမေ..."
" ဟော...လာထိုင် မင်းအမေ မင်းကို ဆောင့်နေတယ် သွား အနားမှာသွားထိုင်.."
.
မိခင်ဖြစ်သူ ၏လက်ဖဝါး တစ်ဖက်အား အားယူစုပ်ကိုင်လိုက်သည်.
" အမေ...."
စကားမပြောနိုင်သော်လည်း သားဖြစ်သူအား လေးလံနေသောမျက်ခွံများကို အားယူဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်.
အသက်မြင့်မြင့်လေးရူနေရသဖြင့်မောနေသယောင်ရှိသည်.
" ကျွီ...."
" လူနာတွက် ဆေးသွင်းချိန်ရောက်ပီ.."
သူ၏နတ်သမီးလေးကမိခင်ဖြစ်သူ၏ စပါ်ရှယ်နပ်စ် ဖြစ်နေမှန်း သိလိုက်ရ၍ ရင်ထဲကြိတ်၍ ဝမ်းသာသွားသည်.
" အမေ.. ဆရာမလေးက ချောတယ်နော်..."
ခေါင်းညိမ့်ပြရင် သားဖြစ်သူ အား လည်ကုတ်ကို ဆွဲ၍ ကျော်လေး နား သို့ ကပ်ခါ လေတိုးမျှသံဖြစ်စကားတစ်ခွန်းပြောလိုက်သည်.
" မင်းတို့ နှစ်ယောက် အရှေ့သွားနောက်လိုက်ညီတယ်."
မနက် အာရုံတတ်ချိန်တွင် ဒေါ်ကျော်ခင်သိန်းတစ်ယောက် လူလောကကြီးမှ စွံခွာသွားခဲ့ပီဖြစ်သည်.
အသုဘ အခမ်းနားအား အကျဉ်းချုံးလုပ်ခဲ့ကြသည်. ထိုပြင် ဉီးကျော်ကြီးသည် လယ်သမားဖြစ်သည်.ဆန်စက်ဂိုတောင်တစ်ခုကိုလည်း ဌားထားသေးသည်.အိမ်ပိုင်ယာပိုင်ဟုဆိုရမည်ဖြစ်သည်.
" ကိုကျော်..."
မိန်းမဖြစ်သူ ကျောဆုမီ၏ ခေါ်သံကြောင့် ကျော်ကို အိပ်ယာထက်သို့ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်.
" ဘာလဲ ဆု.. "
" ခုဆို အမေလည်းမရှိတောဘူး ပီးတော့ ကျွန်မတို့အနေနဲ့လည်း အိမ်ခွဲနေဖို့လိုအပ်ပီ ရှင့်အဖေဆီမှာ ကျွန် ဆက်မဖြစ်ချင်တော့ဘူး.."
" ကိုလည်းစဉ်းစားထားပါတယ် ဒါမဲ့ လောလောဆယ်မှာ ညီလေးကလည်းအခုမှခကျောင်းပီးကာစ သူက ကိုယ့်လို လယ်လည်းလုပ်တတ်တာမဟုတ်ဘူး အဖေနားမှာ ကိုယ်မရှိလို့မဖြစ်ဖူး.."
" ကျွန်မပြောတာ ချက်ချင်းကြီးမဆိုလိုပါဘူး ကျွန်မ အလုပ်ထွက်လုပ်ခွင့်လေး ရှင့်ကိုတောင်းဆိုတာပါ.."
" အင်း....အရင်တုန်းကတော့ ဒို့တွေအိမ်စီးပွားရေပြေလည်နေချိန်က မင်းအနေနဲ့ အိမ်ထမင်းဟင်းချက်ယုံလောက်ပဲဆိုပေမဲ့ ခု လယ်ကလည်း စပါးသိပ်မထွက်ဖူး ပီးတော့ စပါးအဝါတွေကလည်းပါတယ် ဆေးဖျန်းတာလည်းလက်မလည်ရဘူး ဆေးအိတ်ဖိုးတွေလည်း မနည်းကုန်တယ်..အခုတလော အဖေတစ်ယောက်လည်း ဆန် စက်မှာသိပ်မနေဘူး ဒို့နဲ့ပဲ လွဲပေးပီးတော့ ဘယ်တွေသွားနေမှန်းမသိဘူး."
.
" အင်းပါ ကဲ ကိုကျော် အိပ်ချင်ပီလား..."
ကျော်ကို ဇနီးဖြစ်သူအား စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပီး ခြင်ထောင်အားချလိုက်သည်.
ခပ်ဟဟပွင့်နေသော ဆုမီ ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ယောကျာ်းဖြစ်သူ၏ အနမ်းများကျရောက်လာပီဖြစ်သည်.
ထိုနောက် လင်မယားတို့၏ သဘာဝ အတိုင်း လူသားနှစ်ဉီး အချစ်တွဲခေါ်ရာ ချောက်နက်ထဲသို့အတူခုန်ဆင်းရင်း တစ် အင်းအင်း...တစ်အား..အား..ဖြင့် လူးကြလေတော့သည်.
" အင်း....အင်း....အား....အို......အိုး.....အား....."
ဉီးကျော် တစ်ယောက် ဇနီးဖြစ်သူ မရှိသည့်နောက် ညီဖြစ်သူ ငါးကျော် ၏ ဆန်ဆိုင်သို့ရောက်လာလေသည်.
" ဘယ်လိုလည်း အရောက်းဝယ် ကောင်းရဲ့လား.."
" အကို ကွားပီးပီလား.."
ငါးကျော်အား ကြည့်လိုက်၏.
" ခု ဆို သတင်းသဲ့သဲ့ကြားနေရတယ် ဒီးစျေးကို မူလပိုင်ရှင်ပြန်သိမ်းမယ်တဲ့ ဒီရက်ပိုင်း အရောင်းဝယ်ကလည်းပါးတယ်အကို အကိုရဲ့ လယ်မှာလည်း စက်ရုံ ဌားဖို့ ကျုပ်တို့ ရှယ်ရာထည့်ထားပါသေးတယ်.."
" အင်း...ငါသဘောပေါက်ပီ လောလောဆယ် ငါလက်ထဲမှာလည်း ပျက်နေတယ် အိမ်ကကောင်တွေကိုတောင် လျှော့သုံးဖို့ မှာထားရတာ..မင်းပြောပုံအရဆိုရင် ဒီစျေးကိစ္စကပေါ့သေးသေးမဟုတ်ဖူး ဒါ ကုမ္မဏီက လုပ်တာပဲ..."
အိမ်သို့ ဉီးကျော်ပြန်လာလေသည်.
အိမ်ထဲ၌ ထမင်းဝိုင်းက သူအားကြိုဆိုနေ၏.
" အဖေ တစ်ခါထဲ ဝင်စား..."
သူကြည့်လိုက်သောအခါ လူဆုံနေသည်ဟုဆိုရမည် သားကြီးကျော်ကို သားငယ်ကျော်လေး ချွေးမ ကျောဆုမီ အားလုံး ထမက်းစားပွဲ ၌ရှိကြသည်.
သူထမင်းစားပွဲ ၌ ဝင်ထိုင်လိုက်၏.
" မင်းတို့ ကို ပြောစရာရှိတယ်..သုံးတာစွဲတာ ချွေချွေတာတာလုပ်ကြ.. "
ကျော်ကိုတို့ သုံးတစ်ဉီးကိုတစ်ဉီးကြည့်လိုက်ကြ၏.
" အဖေ..."
ချွေးမဖြစ်သူ ကျောဆုမီမှ သူမအလုပ်လုပ်ရန် ယောက်ခမအား တောင်းဆိုလိုက်၏.
" ဒါဆို ဒီအိမ်တွက် ထမင်းဟင်းဘယ်ငူချက်မလည်း အဝတ်လျှော်သန့်ရှင်းရေး ဘယ်သူလုပ်မလည်း..."
ထိုအခါ ကျော်လေးမှ ဝင်၍ပြောလေသည်.
" သားလည်းအချက်အပြုတ်နည်းနည်းပါးပါးလေ့လာထားပါတယ်အဖေ.."
ဉီးကျော် သားငယ်ဖြစ်သူအားတစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏. အလိုမကျမှုများ ရှိသောအကြည့်မျိုးပင်.
" ငါ မနက်ဖန် အိမ်တွက် လိုအပ်မဲ့သူကိုသွားခေါ်မယ်... "
.
အားလုံးစွံအသွားလေသည်.
" ဝူး......."
ဂျစ်ကား ပေါ်မှ လှပသော မိန်းမပျိုတစ်ဉီး ဆင်းလာသည်.
" ဟင်...."
ကျော်လေး သူမအားထပ်၍မြင်တွေ့ရမည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ.
" သူ ဒီအိမ်မှာ ငါတို့နဲ့အတူနေမယ်... သူနာမည် သူဇာ..."
အားလုံးက သူဇာအားကြည့်လိုက်ကြလေ၏.
ဆန်စက်သို့ ညီငယ် ကျော်လေးရောက်လာသည်ကို ကျော်ကို တွေ့လိုက်လေသည်.
" မဂ်လာပါ ညီလေး.."
" အဖေ အိမ်ပေါ်ခေါ်လာတာ ဆေးရုံက နပ်စပ်မလေးမလား.."
" မင်းကကြွေနေပီလား...ကောင်မလေးက မင်းနဲ့ရွယ်တူပဲ သူအဖေမရှိတော့ တစ်ကောင်ကြွက်ဖြစ်နေလို့ အဖေကကျောင်းထားပေးခဲ့တာ ခုသူကျေးဇူးပြန်ဆပ်တာပဲ..."
" အကို ကျွန်တော် အဖေ့ကိုမယုံဘူး..."
တိတ်ဆိတ်နေသောပတ်ဝန်းကျင် ၌ အပေါ်ဆုံးထပ်အခန်းမှ လူနှစ်ဉီး၏ ဆွဲငင်သံများ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဖြစ်ပေါ်နေ၏.
" အိုး.....အား......အား....ရှီး...အွန်း....အင်း......"
နာရီဝက်ခန့်ကြာသော်..
" ကိုကြီးသွားတော့မယ်...ဂိုဒေါင်မှာ ဒီချိန် ကိုကြီးမရှိလို့မဖြစ်ဘူး.."
ပြောရင်း ဉီးကျော်ကြီး သူ၏ ပုဆိုးအား ကောက်ဝတ်လိုက်၏.
သူဇာသည်လည်း ဘော်လီအားဝတ်၍ ထမိန်ရေလျားလိုက်လေသည်.
" ကျွီ...."
" ဟော အဖေလာပီ..."
" ဒီနေ့ အိတ်ဘယ်လောက်ပီလည်း.."
ထိုအခါ ကျော်ကိုမှ စားရင်စာအုပ်အားကြည့်၍...
" 250ပဲပီးတယ်... "
" ဒါနည်းတာပေါ့... ကျော်လေး..."
" ဟုတ်..."
" အိမ်ကိုပြန် ငါ့ကား ဂျီးကပ်နေလို့အဲဒါ ဝပ်ရှေ့ာပို့ရမယ် အဲဒါ မင်း အိမ်ပြန်ပီး နေတော့ ဂိုတောင်ပိတ်တော့မယ်.."
စက်ဘီးတစ်စီးဖြင့် ကျော်လေးပြန်လာခဲ့သည်.
တိတ်ဆိတ်မှုကသူအားစည်းကြိုနေ၏.
နားထဲသို့ ရေချိုးသံတစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်.
သူရှေ့မြင်ကွင်းမှ သူအားတစ်စုံတစ်ခုအား ညို့ယူနေသလိုပင် ဆွဲငင်နေ၏. သူ အရမ်းဖြစ်နေပီဆိုတာ သူသိ၏.
သူဇာ သည် ကျော်လေးအား ကျောပေး၍ သူမ၏ ကိုယ်လုံးတီး ရေချိုးအလှကို ဖွင့်ဟထားသကဲ့သို့နယ်...ရှိလေသည်.
ကျော်လေးဘောင်းဘီချွတ်လိုက်ပီး သူဇာအားကြည့်၍ သူစိတ်ဖြေမည်ဖြစ်သည်.
" ကိုကျော်ကြီး...သူက စက်သူဌေး ပြောရရင် မြေကွက်ကို ဂရမ်းနဲ့ ဌားထားသူပါ.. "
" အင်း ကျုပ်က..ပွဲစားနဲ့ အလုပ် လုပ်ခဲ့တာဆိုတော့ ခုမှ ပဲတွေ့ဖူးတော့တယ်.."
" ခုသူက ဆန်စက်မြေဌားရမ်းမှုကို ဂရမ်စာချုပ်ပြည့်သွားပီလိုပြောနေတယ်.. တကယ်လို့ထပ်တိုးမယ်ဆိုရင် သိန်း200 ထပ်ပေးရမယ်...တဲ့.."
" ကျုပ်မှာ စာချုပ်ရှိတယ် စာချုပ်ပြည့်ဖို့နှစ်နှစ်ကျန်နေသေးတယ်.."
" ကျုပ်တို့ကလည်း ကိုကျော်ကြီးလို လူရင်းတွေကို မငြင်းချင်ပါဘူး ခုက သူဌေးကိုယ်တိုင်ဆိုတော့.. "
" ကောင်းပီလေ ဘယ်နေ့လောက် စာချုပ် ချုပ်မှာလည်း.."
စကားပြန်ပွဲစားမှ သူ၏သူဌေးဆီသို့သွား၍မေးလိုက်၏.ခဏအကြာတွင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပီး..ဉီးကျော်ကြီးအား ပြုံး၍ကြည့်ကာ...
"ခင်ဗျား ကံကောင်းတယ် ကိုကျော်ကြီး..သူဌေးက boun အနေနဲ့ နှစ်လထပ်ပေးထားမယ်တဲ့ နှစ်လပြည့်မှ စာချုပ်ကိစ္စစကားဆက်မယ်ပြောတယ်..."
ကျော်ကို ခြံထဲ၌ ပန်းပင်များရေလောင်းနေသော သူဇာအား တွေ့လေ၏.
ရေဆိုနေသော ပါးလွှာသည့် အဝတ်ပေါ်မှ တင်းတင်းရင်းရင်း အသားဆိုင်များနှင့် ဝင်းဝါစိုပြေနေသော သူမအား ကျော်ကို စိတ်မထိန်းနိုင်တော့.ပေ.
" အို.....အိုး.......ရှင့် အဖေတွေ့သွားလိမ့်မယ်....အို...လွတ်ပါ......အို.......အွန်း.အွန်..........ဟင်း...ဟင်း....အု...အွန်း....."
.
ကျော်ကို သူမအားစကားပြောခွင့်ပိတ်လိုက်၏. ထိုနောက် အိပ်ခန်းထဲသို့ မချီခေါ်သွားလေ၏.
အိပ်ခန်းခုတင် ထက်၌ ကာမလူသားနှစ်ဉီး...
" အိုး....အား...အမလေး...ရှီး...အား...အား.....အား..ရှီး...အား...အ...."
ကျော်လေး အိမ်သို့စက်ဘီးဖြင့်ပြန်လာ၏. အိမ်သည် အရင်တိုင်းပင်သူအားတိတ်ဆိတ်မှုဖြင့် ကြိုဆိုနေပြန်၏.
ထိုနောက် မိမိအိပ်ခန်းဝ အရှေ့သို့ရောက်သော် မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ ပွင့်နေသော တစ်ဖက်ခန်းသို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်.
ကျော်ကိုသည် ညီဖြစ်သူ ဝင်လာမှန်းမသိသော်လည်း ကိစ္စပီးပီမို့ ဘောင်းဘီဇစ်တပ်နေ၏ ထိုပြင်သူဇာလည်း ထမိန်ကောက်ဝတ်၍ ရေလျှားလိုက်၏.
" ငိုးမ...အကို..."
" ဟင်...ဟာ..."
" ရော့ကွာ...ဖုန်ရူလိုက်..ခွပ်.....ဖက်...."
ကျော်ကို က လျှင်၏.ကျော်လေး၏ လက်ကိုဖမ်းချုပ်လိုက်ပီး...
" ငါညီ ဒါက ငါလျှင်လို့ ငါရတာ မင်းလည်း ကာလိုဖြသ်အောင်ကြိုးစား...."
ဟုဆိုကာ လက်ကိုလွတ်ပေးပီး နေရာမှထွက်သွားလေသည်.
" ငါ သူဇာကို လက်ထပ်ယူတော့မယ် "
ဉီးကျော်၏ စကားကြောင့် အားလုံး မတုန်လှုပ်ပေ တစ်နေ့ ယခုလို ဖခင်ဖွင့်ပြောလိမ့်မည်ဟု သူတို့အားလုံးသိထားကြပီဖြစ်သည်.
" သူဇာက ငါတွက်ဇနီးကောင်းဖြစ်မယ်လို့ ငါယုံကြည်တယ်.. "
အမေဖြစ်သူဒေါ်ကျော်ခင်သိန်း၏ အုပ်ဂူ အနီး ၌ ညီကိုနှစ်ရပ်နေကြသည်.
" အဖေမတရားဘူး....အမေသေလို့တသ်လတောင်မပြည့်သေးဘူး ငါရှက်တယ် ကျော်လေး..."
" ဟိုတစ်နေ့က ကိစ္စ အဖေမသိသေးဘူးမလား.."
" မင်းပြန်မပြောရင်ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."
ထိုနောက် ဆန်စက်သို့ သူဇာ စက်ဘီးဖြင့် ထမင်းလာပို့လေသည်.
" နောက်တစ်ခါ လာမပိုနဲ့ ငါတို့ပါသာဝယ်စားမယ် "
ကျော်ကို၏ ခပ်ပြတ်ပြတ်ပြောဆိုလိုက်မှုကြောင့် သူဇာ ကျော်ကိုအားဖြတ်ခနဲ့မော့ကြည့်လိုက်၏.
" ကောင်းပါပီ..."
ညသည်တိတ်ဆိတ်နေ၏.ထိုပြင် အိပ်ခန်းတွင်း ၌ လူနှစ်ဉီးလုံးနေကြလေသည်.
သို့သော် မိနစ်ပိုင်းမျှသာကြာသည် အပေါ်ကလူမှ မောပန်းဟန် စိတ်မပါဟန်ဖြင့် ဘေးသို့လှိမ့်ချလိုက်၏.
" ဟူး....sorry ပါ မဂ်လာဉီးမှာ ငါဒီလိုမဖြစ်သင့်ဘူး.."
ဉီးကျော်မောပန်းဟန်ဖြင့် အသစ်ဆက်ဆက်ချစ်ဇနီးချောသူဇာအား..ပြောလိုက်၏.
သူဇာသည် သူမ၏ ရင်သားများကို ဆောင်အဖြူဖြင့်ဆွဲဖုံး၍ ဉီးကျော်ကြီးအားကြည့်နေလေသည်.
" ဒီတစ်ခါတော့ ကျော်ကြီး ပြိုင်းနေပီမဟုတ်လား..."
" ဟူး........"
ဉီးကျော်ကြီး၏ ဆန်လုပ်ငန်းမှ ငွေတိုချေးအဖွဲ့များ ရှယ်ယာထည့်သူများသည် ဉီးကျော်ကြီးအား တရုတ်သူဌေးနဲ့ ပေါင်းလိမ်သူတစ်ဉီးနယ်ထင်မြင်လာကြလေသည်.
သူ၏ဆန်ဂိုတောင်သည်လည်း အားအင်နည်းပါးလာကြ၏.
တစ်ည ချွေးမလေး ကျောဆုမိ အလုပ်ဆင်းအိမ်ပြန်နောက်ကျ၏.
ဉီးကျော်ကြီး အိပ်ရှေ့ခန်း၌ အရက်သောက်၍ နေသည်.
" အဖေ သားအိပ်တော့မယ်.."
" goodninght "
ထိုစဉ် ကျောဆုမိပြန်ရောက်လာသည်.
" မဂ်လာညနေခင်းပါအဖေ... "
" နင်အလုပ်ကနောက်ကျတာလား ဒီနေ့ သူဇာကလည်း ညဆိုင်းပြန်ဆင်းနေတယ်.."
ထိုစဉ်သူဇာထွက်လာပီး ဉီးကျော်ကြီး၏ နှုတ်ခမ်းအား တစ်ချက်စုပ်နမ်းလျှက်..
" သွားတော့မယ်ကိုကြီး မနက်ကျမှ ကိုကြီးနားမှာ အတူလာအိပ်ပေးမယ်နော် by.."
ကျောဆုမိ အိမ်ပေါ်ရောက်သော အခါ လင်ဖြစ်သူ ကျော်ကို အိပ်မောကျနေပီဖြစ်သည်.
" ကိုကျော် ရှင်ဒီနေ့အိပ်တာဆောတယ် ကျွန်မနဲ့ ညစာမစားချင်ဘူးလား..."
" အွန်း....no..."
ကျောဆုမီ မီးဖိုချောင်မှ ကြောင်အိမ်အားဖွင့်လိုက်၏ ဟင်းပုဂံများထုတ်လိုက်လေ၏ ထိုနောက်ရေခဲသေတ္တာကိုဆွဲဖွင့်ကြည့်၏.
ထိုစဉ်နောက်မှ သိုင်းဖက်ခြင်းကိုသူမခံစားလိုက်ရလေ၏.
" အို....အိုး...အဖေ....အဖေ...အာ..အဖေ.ဘာလုပ်တာလည်း.....အို...."
ချွေးမဖြစ်သူ ၏နောက်ကျောကို သိုင်းဖက်၍ မိမိနှင့်ရင်ချင်းအပ်စေပီး အနမ်းပေးလေသည်.သို့သော်မရ မျက်နှာတစ်ဖက်သို့လွဲထားသဖြင့် လည်ပင်းကိုပင် နမ်းမိ၏.
ထိုစဉ်..
" အဖေဘာလုပ်တာလည်း...အဲဒါ ကျောဆုမီလေ..."
" ဟင့်...အီး...ဟင့်...ဟင့်..အီး......"
" sorry....ကျောဆုမီ...ငါအရမ်းမူးသွားတယ်..ငါတောင်းပန်ပါတယ်....".ပြောပီးချင်းပင်.. ဉီးကျော်ကြီး အိမ်ပေါ်သို့ပြေးတတ်သွားလေသည်.
" ကျောဆုမီ...ဒီကိစ္စ ကိုကျော်ကို ပြန်မပြောပါနဲ့..သူသိရင် မိုးမီးလောင်လိမ့်မယ်...ငါစိတ်မကောင်းပါဘူး..."
" ဟင့်...ဟင့်....အီး...ဟင့်...ဟင့်...အီး..."
မျက်ရည်စများအား သုတ်၍ ထမင်းဆက်မစားတော့ပဲ အိပ်ခန်းဆီသို့ ပြန်သွားလေတော့သည်.
ညနေခင်း အရက်ဆိုင်တစ်ခု၌ ဉီးကျော်ကြီး နှင့် သူ၏တစ်ဝမ်းကွဲညီဖြစ်သူ ကိုကျော်ဉီး တို့ အရက်သောက်ရင်းစကားပြောနေကြသည်.
" သောက် ညီလေး.."
" မိန်းမက ရှယ်ယာကိစ္စကို ပေါက်ပေါက်ဖောက်နေတယ်..."
" မိန်းမတိုင်း ဒီလိုပဲ ကျော်ဉီး...ခု မင်း အရက်သောက် အမူးသောက် ok.."
" ok..."
ထိုချိန်တွင် ဉီးကျော်ကြီးသား အငယ်ကောင် ကျော်လေးအူယားဖားယားပြောလာလေ၏.
အနားသို့ရောက်သော် ဉီးကျော်ကြီးအနားသို့ ကပ်၍ တိုးတိုးလေးကပ်ပြောလိုက်၏.
" ဘာကွ...ခွေးနိုးမသား..တွေ့ကြရောပေါ့ကွာ.."
" ဘာဖြစ်တာလည်း.."
" လိုက်ခဲ့ကျော်ဉီး..."
ထိုနောက်ကားဖြင့် မောင်းထွက်သွားလေ၏.
ဉီးကျော်ကြီးတို့ လင်မယားခန်း၌ ဖြစ်သည်.
သူဇာအား စားပွဲပေါ်သို့တင်ကာ ကျော်ကိုလုံးနေပီဖြစ်သည်.
" ရှင့် အဖေပြန်လာတော့မှာနော်... "
" ခဏလေးပါ ဒီပေါ်တတ်လိုက်..."
" အို....."
.
ထိုစဉ် အိမ်ရှေ့သို့ ကားထိုးရပ်လာ၏. ပီးနောက် ဉီးကျော်ကြီး အိမ်ပေါ်သို့တတ်လာလေ၏.
ပါးစပ်မှလည်း သားဖြစ်သူအငယ်ကောင်အားမေးနေ၏.
" ဘယ်မလဲ သူတို့.."
" အဖေ့အခန်းမှာ.."
အခန်းတွင်း မှ သူတို့အား မရိပ်မိကြပေ.
" ကျွီ...."
" ဟင်...ဟာ....အို..."
အခန်းတွင်း တန်းလန်းကြီးဖြစ်နေသဖြင့် အမြန်ပင်လူချင်းခွာလိုက်ကြပီး သူဇာမှ ထမိန် ကိုကပြာကရီပြန်ဝတ်ခါ ခေါင်းကိုငုံထား၏.
" ခွေးမ..ဖြန်း..."
" အဟင့်...."
ဉီးကျော်ကြီးဒေါသ အဆုံးရောက်ခဲ့ပီဖြစ်သည်.
ဘောင်ဘီးဇစ်တပ်၍ ခေါင်းငုံပီး မရဲတရဲကည့်နေသော သူ၏ သားကြီး ကျော်ကို အားကြည့်၍.
" မင်း..က ငါ့သွေးသားဖြစ်ပီး...ငါမျက်နှာမထောက် ယီးလိုမှပဲ...."
" အဖေလည်း....ကျောဆုမီကို မဒိန်းကျင့်ဖို့လုပ်တာ ကျွန်တော်မသိဘူးများမှတ်နေလား..."
" ခွေးသူတောင်းစား အဖေကိုပြန်ပီး..မင်း..က..မင်းက...ငါနိုး...ငိုးမသား......ခွပ်...အု..."
ဉီးကျော်ရင် သားဖြစ်သူကိုလက်သီးဖြစ်ထိုးလိုက်၏. ကျော်ကို လည်းဖခင်ဖြစ်သူအားပြန်၍ထိုးလိုက်၏.
ထိုအခါ မွန်ထူသွားသော ဉီးကျော်ကြီးသည် အိပ်ထဲမှာ သေနတ်အား သွား၍ယူလေ၏.
" ဉီးလေးကျော်ဉီး ဉီးလေးကျော်ဉီး အဖေ့ကို..တားပါအုံး.....အဖေအရမ်းစိတ်ဆိုးနေပီ တားပါအုံး.."
" မတားနဲ့... ငါ့ကို ဘယ်သူမှ မတားနဲ့..."
ထိုနောက်သေနတ်အားယူ၍လာလေ၏.ထိုစဉ် ကျောဆုမီလည်းပြန်ရောက်လာပီဖြစ်သည်.
" ဘာဖြစ်နေကြတာလည်း.."
" အဖေနဲ့အကိုနဲ့ ရန်ဖြစ်နေကြတာ လုပ်ပါအုံး အဖေအရမ်းဒေါသကြီးနေတယ် ကျောဆုမီ.."
ထိုအချိန်တွင် အခန်းတွင်းမှ သေနတ်ကိုင်၍ ဉီးကျော်ကြီးထွက်လာပီ လှေကားပေါ်မှ ပြေးဆင်းလာသော သားကြီး ကျော်ကိုအား သေနတ်နှစ်ချက်ပစ်ချလိုက်တော့သည်.
" ဒိုင်း....ဒိုင်း..."
" အ...အု.....ဘုန်း...."
" အိုက်စ်း..ကိုကျော်....အား...ရော့ဟယ်..လူယုတ်မာကြီး...အား....ဇွတ်...."
လင်ဖြစ်သူကျော်ကို၏သေပွဲအားမြင်တွေ့သွားသော ကျောဆုမီ ဒေါသမိုးမီးလောင်၍ ကဿ်သွန်လှီးဓားဖြင့် ဉီးကျော်ကြီး၏နောက်ကျောသို့အားကုန်ထိုးချလိုက်တော့၏. အလစ်အငိုက်ဖြင့်၍ ဉီးကျော်ကြီး မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ပေ.မည်သူမျှလည်းဝိုင်းမဆွဲရဲကြပေ.
လဲကျသွားသောကျော်ကြီးအားအပေါ်စီးမှ မိုး၍ ဓားဖြင့် ဆက်တိုက်ထိုးသတ်လေတော့၏.
" ကျောဆုမီတော်တော့ အဖေသေလိမ့်မယ်....ကျောဆုမီ..တော်တော့ မလုပ်ပါနဲ့..တော့..."
" ဟီး.အီး....ဟင့်...အီး...ဟင့်......."
" ခင်ဗျာသေချာလို့လား...ကိုကျော်လေး..."
" သေချာပါတယ် ဒီးစျေးတိုင်းပဲ သွားမယ်လေ.."
ကျော်လေးသည်.ပြုံးရွင်နေ၏. ထိုအပြုံးသူ လျိူဝှက်သောအပြုံးမျိုးပင်ဖြစ်သည်.
ဌက်ပျောတောကြီးအလယ်၌ အဝတ်မဲ့ ကိုယ်လုံးတီးခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခု ပူးကပ်၍နေ၏ ထိုပြင်တစ်ဉီးနှင့်တစ်ဉီး ရစ်ပတ်ချုပ်နှောင်ထားသကဲ့သို့ လူးလွန့်လှုပ်ရှားနေကြ၏.ငြီးသံသဲသဲက တောကြီးတစ်ခွင်စိုးမိုးလျှက်...
"အား....အိုး....အား.....အင်း....ရှီး...အား....အား.....အား.....အား....ရှီး...အား....အိုး....အား.....အား...."
" ဒီအိမ်ကို ခင်ဗျားတကယ်ရောင်းမှာလား...ကောင်းပီလေ ဒီမှာ စာချုပ် ခင်ဗျားပြောတံစျေးကို ကျုပ်တို့လက်ခံပါတယ်....."
သူဇာနှင့်ကျော်လေးတို့ အိမ်ကြီးအားလှည့်ကြည့်လိုက်၏.
" ကိုကျော်လေး ကျွန်မတို့ ရဲ့ ဘဝသစ်ကို စ နိုင်ပီ.."
ကျော်လေးသည် ကြည်နူးပီတီဖြစ်နေသောအကြည့်ဖြင့် အတိတ်သို့ သွားလျှက်...
တကယ်တော့ ကျော်လေးနှင့် သူဇာတို့သည် ရန်ကုန်ကျောင်း၌ တွေ့ခဲ့ကြသော ချစ်သူများပင် ထိုမှတဖနိ ဉီးကျော်ကြီးအကြောင်းသိရှိသွားကြပီး ချစ်သူနှစ်ဉီး၏အနာဂတ်၌ ကျော်ကြီးမှာ အနှောက်ယှက်ဖြစ်၍လာလေ၏.ထိုကြောင့် မိခင် မကွယ်လွန်မှီ အမြန်ပြန်လိုက်ကြခြင်းဖြစ်သည်. သူဇာသည် ဉီးကျော်ကြီး ကျော်ကို တို့အား ခန္ဓာ ကိုယ်အရင်းပြု၍ ချစ်ဟန်ပြကာ ပညာငါပါပါ လှည့်စားခဲ့လေ၏.
ကျော်လေး သူမရေချိုးနေသောအခါကြည့်ပီး ဘောင်းဘီချွတ်စိတ်ဖြေစဉ်ကလည်း သူမကိုယ်တိုင်ပင် ကျော်လေးအားရေချိုးဖြဲပြခဲ့သူဖြစ်သည်. သူတို့နှစ်ဉီးသည် လူလစ်သည်နှင့် နှုတ်ခမ်းချင်းအပြန်းလှန်နမ်းကြ၏.
ဉီးကျော်ကြီး အထင်လွဲစေရန်တွက်...
" ကဲ..ကျွန်မတို့..လုပ်ငန်းစကြမယ်..ကိုကျော် ရှင့်အဖေကိုသွားခေါ်တော့..."
.
ကျော်ကိုနှင့်သူမ လုံးနေကြသည်ကို ဖခင်ဖြစ်သူ နှင့် ရန်လှည့်တိုက်လိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်.
လင်ဖြစ်သူ၏သေပွဲအားကြည့်၍ ဒေါသအိုးပေါက်ကွဲနေသော ကျောဆုမီ၏ လက်ထဲသို့ကြက်သွန်လှီး ဓားထည့်ပေးလိုက်သူမှာလည်း အခြားသူမဟုတ်သူဇာပင်ဖြစ်သည်.
ဒေါသဖြစ်နေချိန်ဖြစ်၍ လက်ထဲ ဘာရောက်ရောက် အသေထိုးမည့်ပုံပင်ဖြစ်သည်.ထိုအရာကိုသိသော သူဇာနှင့်ကျောလေးတို့၏ လှည့်ကွက်တစ်မျိုးပင် ဖြစ်လေသည်.
ယခုတော့ ဉီးကျော်ကြီးတို့သားအဖလည်းသေပီ ကျောဆုမီလည်း ထောင်ကျသွားပီဖြစ်သည်.
အိမ်ကိုရောင်းရငွေဖြင့် သူတို့နှစ်ဉီးဉီးကျော်ကြီးစီးသောကားကိုယူကာ ရန်ကုန်သို့ပြန်ကြလေသည် ကားထဲ၌ ငွေအပြည့်ဒေါ်လာအပြည်နှင့်...
ပြုံးရွင်ကြည်နူးနေသောသူဇာက ကားမောင်းနေသော ကျော်လေးအား အားကိုးတကြီးကြည့်၍.
" ကျွန်မတို့...ချမ်းသာပီ....."
" အမေမသေခင်ကပြောတာမှန်တယ် ငါတို့နှစ်ယောက်က ရှေ့သွားနောက်လိုက်ညီတယ်တဲ့...ဟား....ဟား...ဟား....."
ရယ် မောသံတွေပြိုင်တူထွက်သွားကြလေသည်.
ဂျစ်ကားလေးသည် အဝေးပြေးလမ်းမလေးတိုင်း အရှိန်ဟုန်ဖြင့် မောင်းနှင်သွားလေတော့သည်...
" ဝူး........."
^^^^^^^^^^
ပီးပါပီ
# မောင်မောင်လေး.
ရေးသူ = မောင်မောင်လေး
@@@@@@
ဆေးရုံခန်းတွင်း အားလုံးတိတ်ဆိတ်နေကြသည်. အားလုံး၏ မျက်နှာသည် ညို့မှိုင်းအုံစိုင်းနေသော မိုးတိမ်ပမာဖြစ်၍နေသည်. တစ်စုံတစ်ခုအား အရူံးပေးလက်မြောက်လိုက်ရပီမဟုတ်ပါလား.
ဖခင်ဖြစ်သူ ဉီးကျော်ကြီး အပါဝင် သားကြီးဖြစ်သူ ကျော်ကို နှင့် ချွေးမဖြစ်သူ ကျောဆုမီ တို့ သုံးဉီးသည် ကုတင်ပေါ်မှ ကင်ဆာရောဂါကို နောက်ဆုံးအဆင့် ခံစားနေရသည့် ဒေါ်ကျော်ခင်သိန်း အား ပူပင်သောကများသော မျက်ဝန်းများဖြင့် ဝမ်းနည်းကြေကွဲစွာ ကြည့်နေကြသည်.
ယခုတော့ ကျော်မိသားစု၏ မိခင်ကြီး ဒေါ်ကျော်ခင်သိန်း၏ နောက်ဆုံးအချိန်သို့ရောက်ရှိနေပေပီ.
" ကိုကျော်...."
" ပြောပါခင်.. ကိုကျော်ရှိပါတယ်.."
" ကျွန်မ အိမ်ပြန်ချင်တယ်..."
ရင်ထဲမှ စို့နစ်နေသော ဝမ်းနည်းမျက်ရည်စကို တစ်ချက်ရိူက်သက်ရင်း ဇနီးသည်၏ လက်ဖဝါး မို့မို့လေးအား တယုတယ ကိုင်တွယ်လိုက်သည်.
" ပြန်ရမှာပေါ့ခင်ရယ်..ခုတော့ သားငယ်လေးကို ဆောင့်လိုက်ပါအုံး..."
ခင်ပွန်းသည်၏ ဖြောင်းဖျမှူကြောင်း သားအငယ်ဖြစ်သူ မောင်ကျော်လေး အား သတိရသွားပီး အခန်းတံခါးဝသို့လှမ်းမျှော်ကြည့်လိုက်၏.
ထိုစဉ် ဆေးရုံခန်း ပြင်ပ၌လူနာဖြစ်သူ ဒေါ်ကျော်ခင်သိန်း၏ နပ်စ်ဆရာမလေး သူဇာ သည် လူနာဆေးသွင်းရန်အတွက်ဆေးရုံ မိန်းလမ်းအတိုင်းလျှောက်လာသည်.
" အို..အမေ့..."
" ဟာ..."
" ခွမ်း...."
"သွားပါပီ....."
" sorry ပါ ကိုယ်ကဝင်တိုက်မိတာဆိုတော့ တောင်းပန်ပါတယ်. ."
ရုတ်တရက် မော့ကြည့် လိုက်သောအခါ စူးရှတောက်ပသည့် မျက်ဝန်းတစ်စုံအား သူမ ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်.
" အို...."
ဖြစ်ပီးနေမှမထူးတော့ ချကွဲသွားသော ဂရူးကိုပုလင်းအား ပြန်ယူသွားယုံပင် ထိုကြောင့် ထိုနေရာမှ ချက်ချင်း လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်.
ကျော်လေး ယနေ့ မိခင်ဖြစ်သူ ၏ ကျန်းမာရေးအခြေနေ နောက်ဆုံးချိန်ဖြစ်နေသည်ကို သိသဖြင့် ကျောင်းမှဆေးရုံသို့အမြန်လာခြင်းဖြစ်သည်.
ယခုတော့ မိခင်ဖြစ်သူအားခတ္တမေ့သွားခဲ့လေပီ.အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် နတ်ပြည်မှ နတ်သမီးလေး သူနာပြု လာလုပ်နေသလားထင်ရအောင်ပင် သူမအလှက ကျော်လေး၏ရင်ကို လှုပ်ကိုင်လိုက်သကဲ့သို့ တစ်ခါမှမဖြစ်ဖူးသော ရင်ခုန်သံတစ်စုံ သူ၏နှလုံးသား၌ အမျိုးမည်မသိ ဝေဒနါတစ်ခုနှင့်အတူ တွဲ၍ဖြစ်လာလေသည်.
" လှလိုက်တဲ့ နပ်စ်မလေး..."
ပြေးထွက်သွားသော ဆရာမလေး၏ နောက်ပိုင်းအလှ တင်ဝိုင်းဝိုင်းကြီးများကိုကြည့်၍ တစ်ကိုယ်ထဲရေရွတ်လိုက်လေသည်.
" အမေ..."
" ဟော...လာထိုင် မင်းအမေ မင်းကို ဆောင့်နေတယ် သွား အနားမှာသွားထိုင်.."
.
မိခင်ဖြစ်သူ ၏လက်ဖဝါး တစ်ဖက်အား အားယူစုပ်ကိုင်လိုက်သည်.
" အမေ...."
စကားမပြောနိုင်သော်လည်း သားဖြစ်သူအား လေးလံနေသောမျက်ခွံများကို အားယူဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်.
အသက်မြင့်မြင့်လေးရူနေရသဖြင့်မောနေသယောင်ရှိသည်.
" ကျွီ...."
" လူနာတွက် ဆေးသွင်းချိန်ရောက်ပီ.."
သူ၏နတ်သမီးလေးကမိခင်ဖြစ်သူ၏ စပါ်ရှယ်နပ်စ် ဖြစ်နေမှန်း သိလိုက်ရ၍ ရင်ထဲကြိတ်၍ ဝမ်းသာသွားသည်.
" အမေ.. ဆရာမလေးက ချောတယ်နော်..."
ခေါင်းညိမ့်ပြရင် သားဖြစ်သူ အား လည်ကုတ်ကို ဆွဲ၍ ကျော်လေး နား သို့ ကပ်ခါ လေတိုးမျှသံဖြစ်စကားတစ်ခွန်းပြောလိုက်သည်.
" မင်းတို့ နှစ်ယောက် အရှေ့သွားနောက်လိုက်ညီတယ်."
မနက် အာရုံတတ်ချိန်တွင် ဒေါ်ကျော်ခင်သိန်းတစ်ယောက် လူလောကကြီးမှ စွံခွာသွားခဲ့ပီဖြစ်သည်.
အသုဘ အခမ်းနားအား အကျဉ်းချုံးလုပ်ခဲ့ကြသည်. ထိုပြင် ဉီးကျော်ကြီးသည် လယ်သမားဖြစ်သည်.ဆန်စက်ဂိုတောင်တစ်ခုကိုလည်း ဌားထားသေးသည်.အိမ်ပိုင်ယာပိုင်ဟုဆိုရမည်ဖြစ်သည်.
" ကိုကျော်..."
မိန်းမဖြစ်သူ ကျောဆုမီ၏ ခေါ်သံကြောင့် ကျော်ကို အိပ်ယာထက်သို့ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်.
" ဘာလဲ ဆု.. "
" ခုဆို အမေလည်းမရှိတောဘူး ပီးတော့ ကျွန်မတို့အနေနဲ့လည်း အိမ်ခွဲနေဖို့လိုအပ်ပီ ရှင့်အဖေဆီမှာ ကျွန် ဆက်မဖြစ်ချင်တော့ဘူး.."
" ကိုလည်းစဉ်းစားထားပါတယ် ဒါမဲ့ လောလောဆယ်မှာ ညီလေးကလည်းအခုမှခကျောင်းပီးကာစ သူက ကိုယ့်လို လယ်လည်းလုပ်တတ်တာမဟုတ်ဘူး အဖေနားမှာ ကိုယ်မရှိလို့မဖြစ်ဖူး.."
" ကျွန်မပြောတာ ချက်ချင်းကြီးမဆိုလိုပါဘူး ကျွန်မ အလုပ်ထွက်လုပ်ခွင့်လေး ရှင့်ကိုတောင်းဆိုတာပါ.."
" အင်း....အရင်တုန်းကတော့ ဒို့တွေအိမ်စီးပွားရေပြေလည်နေချိန်က မင်းအနေနဲ့ အိမ်ထမင်းဟင်းချက်ယုံလောက်ပဲဆိုပေမဲ့ ခု လယ်ကလည်း စပါးသိပ်မထွက်ဖူး ပီးတော့ စပါးအဝါတွေကလည်းပါတယ် ဆေးဖျန်းတာလည်းလက်မလည်ရဘူး ဆေးအိတ်ဖိုးတွေလည်း မနည်းကုန်တယ်..အခုတလော အဖေတစ်ယောက်လည်း ဆန် စက်မှာသိပ်မနေဘူး ဒို့နဲ့ပဲ လွဲပေးပီးတော့ ဘယ်တွေသွားနေမှန်းမသိဘူး."
.
" အင်းပါ ကဲ ကိုကျော် အိပ်ချင်ပီလား..."
ကျော်ကို ဇနီးဖြစ်သူအား စူးစိုက်ကြည့်လိုက်ပီး ခြင်ထောင်အားချလိုက်သည်.
ခပ်ဟဟပွင့်နေသော ဆုမီ ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ယောကျာ်းဖြစ်သူ၏ အနမ်းများကျရောက်လာပီဖြစ်သည်.
ထိုနောက် လင်မယားတို့၏ သဘာဝ အတိုင်း လူသားနှစ်ဉီး အချစ်တွဲခေါ်ရာ ချောက်နက်ထဲသို့အတူခုန်ဆင်းရင်း တစ် အင်းအင်း...တစ်အား..အား..ဖြင့် လူးကြလေတော့သည်.
" အင်း....အင်း....အား....အို......အိုး.....အား....."
ဉီးကျော် တစ်ယောက် ဇနီးဖြစ်သူ မရှိသည့်နောက် ညီဖြစ်သူ ငါးကျော် ၏ ဆန်ဆိုင်သို့ရောက်လာလေသည်.
" ဘယ်လိုလည်း အရောက်းဝယ် ကောင်းရဲ့လား.."
" အကို ကွားပီးပီလား.."
ငါးကျော်အား ကြည့်လိုက်၏.
" ခု ဆို သတင်းသဲ့သဲ့ကြားနေရတယ် ဒီးစျေးကို မူလပိုင်ရှင်ပြန်သိမ်းမယ်တဲ့ ဒီရက်ပိုင်း အရောင်းဝယ်ကလည်းပါးတယ်အကို အကိုရဲ့ လယ်မှာလည်း စက်ရုံ ဌားဖို့ ကျုပ်တို့ ရှယ်ရာထည့်ထားပါသေးတယ်.."
" အင်း...ငါသဘောပေါက်ပီ လောလောဆယ် ငါလက်ထဲမှာလည်း ပျက်နေတယ် အိမ်ကကောင်တွေကိုတောင် လျှော့သုံးဖို့ မှာထားရတာ..မင်းပြောပုံအရဆိုရင် ဒီစျေးကိစ္စကပေါ့သေးသေးမဟုတ်ဖူး ဒါ ကုမ္မဏီက လုပ်တာပဲ..."
အိမ်သို့ ဉီးကျော်ပြန်လာလေသည်.
အိမ်ထဲ၌ ထမင်းဝိုင်းက သူအားကြိုဆိုနေ၏.
" အဖေ တစ်ခါထဲ ဝင်စား..."
သူကြည့်လိုက်သောအခါ လူဆုံနေသည်ဟုဆိုရမည် သားကြီးကျော်ကို သားငယ်ကျော်လေး ချွေးမ ကျောဆုမီ အားလုံး ထမက်းစားပွဲ ၌ရှိကြသည်.
သူထမင်းစားပွဲ ၌ ဝင်ထိုင်လိုက်၏.
" မင်းတို့ ကို ပြောစရာရှိတယ်..သုံးတာစွဲတာ ချွေချွေတာတာလုပ်ကြ.. "
ကျော်ကိုတို့ သုံးတစ်ဉီးကိုတစ်ဉီးကြည့်လိုက်ကြ၏.
" အဖေ..."
ချွေးမဖြစ်သူ ကျောဆုမီမှ သူမအလုပ်လုပ်ရန် ယောက်ခမအား တောင်းဆိုလိုက်၏.
" ဒါဆို ဒီအိမ်တွက် ထမင်းဟင်းဘယ်ငူချက်မလည်း အဝတ်လျှော်သန့်ရှင်းရေး ဘယ်သူလုပ်မလည်း..."
ထိုအခါ ကျော်လေးမှ ဝင်၍ပြောလေသည်.
" သားလည်းအချက်အပြုတ်နည်းနည်းပါးပါးလေ့လာထားပါတယ်အဖေ.."
ဉီးကျော် သားငယ်ဖြစ်သူအားတစ်ချက်ကြည့်လိုက်၏. အလိုမကျမှုများ ရှိသောအကြည့်မျိုးပင်.
" ငါ မနက်ဖန် အိမ်တွက် လိုအပ်မဲ့သူကိုသွားခေါ်မယ်... "
.
အားလုံးစွံအသွားလေသည်.
" ဝူး......."
ဂျစ်ကား ပေါ်မှ လှပသော မိန်းမပျိုတစ်ဉီး ဆင်းလာသည်.
" ဟင်...."
ကျော်လေး သူမအားထပ်၍မြင်တွေ့ရမည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ.
" သူ ဒီအိမ်မှာ ငါတို့နဲ့အတူနေမယ်... သူနာမည် သူဇာ..."
အားလုံးက သူဇာအားကြည့်လိုက်ကြလေ၏.
ဆန်စက်သို့ ညီငယ် ကျော်လေးရောက်လာသည်ကို ကျော်ကို တွေ့လိုက်လေသည်.
" မဂ်လာပါ ညီလေး.."
" အဖေ အိမ်ပေါ်ခေါ်လာတာ ဆေးရုံက နပ်စပ်မလေးမလား.."
" မင်းကကြွေနေပီလား...ကောင်မလေးက မင်းနဲ့ရွယ်တူပဲ သူအဖေမရှိတော့ တစ်ကောင်ကြွက်ဖြစ်နေလို့ အဖေကကျောင်းထားပေးခဲ့တာ ခုသူကျေးဇူးပြန်ဆပ်တာပဲ..."
" အကို ကျွန်တော် အဖေ့ကိုမယုံဘူး..."
တိတ်ဆိတ်နေသောပတ်ဝန်းကျင် ၌ အပေါ်ဆုံးထပ်အခန်းမှ လူနှစ်ဉီး၏ ဆွဲငင်သံများ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဖြစ်ပေါ်နေ၏.
" အိုး.....အား......အား....ရှီး...အွန်း....အင်း......"
နာရီဝက်ခန့်ကြာသော်..
" ကိုကြီးသွားတော့မယ်...ဂိုဒေါင်မှာ ဒီချိန် ကိုကြီးမရှိလို့မဖြစ်ဘူး.."
ပြောရင်း ဉီးကျော်ကြီး သူ၏ ပုဆိုးအား ကောက်ဝတ်လိုက်၏.
သူဇာသည်လည်း ဘော်လီအားဝတ်၍ ထမိန်ရေလျားလိုက်လေသည်.
" ကျွီ...."
" ဟော အဖေလာပီ..."
" ဒီနေ့ အိတ်ဘယ်လောက်ပီလည်း.."
ထိုအခါ ကျော်ကိုမှ စားရင်စာအုပ်အားကြည့်၍...
" 250ပဲပီးတယ်... "
" ဒါနည်းတာပေါ့... ကျော်လေး..."
" ဟုတ်..."
" အိမ်ကိုပြန် ငါ့ကား ဂျီးကပ်နေလို့အဲဒါ ဝပ်ရှေ့ာပို့ရမယ် အဲဒါ မင်း အိမ်ပြန်ပီး နေတော့ ဂိုတောင်ပိတ်တော့မယ်.."
စက်ဘီးတစ်စီးဖြင့် ကျော်လေးပြန်လာခဲ့သည်.
တိတ်ဆိတ်မှုကသူအားစည်းကြိုနေ၏.
နားထဲသို့ ရေချိုးသံတစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်.
သူရှေ့မြင်ကွင်းမှ သူအားတစ်စုံတစ်ခုအား ညို့ယူနေသလိုပင် ဆွဲငင်နေ၏. သူ အရမ်းဖြစ်နေပီဆိုတာ သူသိ၏.
သူဇာ သည် ကျော်လေးအား ကျောပေး၍ သူမ၏ ကိုယ်လုံးတီး ရေချိုးအလှကို ဖွင့်ဟထားသကဲ့သို့နယ်...ရှိလေသည်.
ကျော်လေးဘောင်းဘီချွတ်လိုက်ပီး သူဇာအားကြည့်၍ သူစိတ်ဖြေမည်ဖြစ်သည်.
" ကိုကျော်ကြီး...သူက စက်သူဌေး ပြောရရင် မြေကွက်ကို ဂရမ်းနဲ့ ဌားထားသူပါ.. "
" အင်း ကျုပ်က..ပွဲစားနဲ့ အလုပ် လုပ်ခဲ့တာဆိုတော့ ခုမှ ပဲတွေ့ဖူးတော့တယ်.."
" ခုသူက ဆန်စက်မြေဌားရမ်းမှုကို ဂရမ်စာချုပ်ပြည့်သွားပီလိုပြောနေတယ်.. တကယ်လို့ထပ်တိုးမယ်ဆိုရင် သိန်း200 ထပ်ပေးရမယ်...တဲ့.."
" ကျုပ်မှာ စာချုပ်ရှိတယ် စာချုပ်ပြည့်ဖို့နှစ်နှစ်ကျန်နေသေးတယ်.."
" ကျုပ်တို့ကလည်း ကိုကျော်ကြီးလို လူရင်းတွေကို မငြင်းချင်ပါဘူး ခုက သူဌေးကိုယ်တိုင်ဆိုတော့.. "
" ကောင်းပီလေ ဘယ်နေ့လောက် စာချုပ် ချုပ်မှာလည်း.."
စကားပြန်ပွဲစားမှ သူ၏သူဌေးဆီသို့သွား၍မေးလိုက်၏.ခဏအကြာတွင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပီး..ဉီးကျော်ကြီးအား ပြုံး၍ကြည့်ကာ...
"ခင်ဗျား ကံကောင်းတယ် ကိုကျော်ကြီး..သူဌေးက boun အနေနဲ့ နှစ်လထပ်ပေးထားမယ်တဲ့ နှစ်လပြည့်မှ စာချုပ်ကိစ္စစကားဆက်မယ်ပြောတယ်..."
ကျော်ကို ခြံထဲ၌ ပန်းပင်များရေလောင်းနေသော သူဇာအား တွေ့လေ၏.
ရေဆိုနေသော ပါးလွှာသည့် အဝတ်ပေါ်မှ တင်းတင်းရင်းရင်း အသားဆိုင်များနှင့် ဝင်းဝါစိုပြေနေသော သူမအား ကျော်ကို စိတ်မထိန်းနိုင်တော့.ပေ.
" အို.....အိုး.......ရှင့် အဖေတွေ့သွားလိမ့်မယ်....အို...လွတ်ပါ......အို.......အွန်း.အွန်..........ဟင်း...ဟင်း....အု...အွန်း....."
.
ကျော်ကို သူမအားစကားပြောခွင့်ပိတ်လိုက်၏. ထိုနောက် အိပ်ခန်းထဲသို့ မချီခေါ်သွားလေ၏.
အိပ်ခန်းခုတင် ထက်၌ ကာမလူသားနှစ်ဉီး...
" အိုး....အား...အမလေး...ရှီး...အား...အား.....အား..ရှီး...အား...အ...."
ကျော်လေး အိမ်သို့စက်ဘီးဖြင့်ပြန်လာ၏. အိမ်သည် အရင်တိုင်းပင်သူအားတိတ်ဆိတ်မှုဖြင့် ကြိုဆိုနေပြန်၏.
ထိုနောက် မိမိအိပ်ခန်းဝ အရှေ့သို့ရောက်သော် မျက်နှာချင်းဆိုင်မှ ပွင့်နေသော တစ်ဖက်ခန်းသို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်.
ကျော်ကိုသည် ညီဖြစ်သူ ဝင်လာမှန်းမသိသော်လည်း ကိစ္စပီးပီမို့ ဘောင်းဘီဇစ်တပ်နေ၏ ထိုပြင်သူဇာလည်း ထမိန်ကောက်ဝတ်၍ ရေလျှားလိုက်၏.
" ငိုးမ...အကို..."
" ဟင်...ဟာ..."
" ရော့ကွာ...ဖုန်ရူလိုက်..ခွပ်.....ဖက်...."
ကျော်ကို က လျှင်၏.ကျော်လေး၏ လက်ကိုဖမ်းချုပ်လိုက်ပီး...
" ငါညီ ဒါက ငါလျှင်လို့ ငါရတာ မင်းလည်း ကာလိုဖြသ်အောင်ကြိုးစား...."
ဟုဆိုကာ လက်ကိုလွတ်ပေးပီး နေရာမှထွက်သွားလေသည်.
" ငါ သူဇာကို လက်ထပ်ယူတော့မယ် "
ဉီးကျော်၏ စကားကြောင့် အားလုံး မတုန်လှုပ်ပေ တစ်နေ့ ယခုလို ဖခင်ဖွင့်ပြောလိမ့်မည်ဟု သူတို့အားလုံးသိထားကြပီဖြစ်သည်.
" သူဇာက ငါတွက်ဇနီးကောင်းဖြစ်မယ်လို့ ငါယုံကြည်တယ်.. "
အမေဖြစ်သူဒေါ်ကျော်ခင်သိန်း၏ အုပ်ဂူ အနီး ၌ ညီကိုနှစ်ရပ်နေကြသည်.
" အဖေမတရားဘူး....အမေသေလို့တသ်လတောင်မပြည့်သေးဘူး ငါရှက်တယ် ကျော်လေး..."
" ဟိုတစ်နေ့က ကိစ္စ အဖေမသိသေးဘူးမလား.."
" မင်းပြန်မပြောရင်ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး..."
ထိုနောက် ဆန်စက်သို့ သူဇာ စက်ဘီးဖြင့် ထမင်းလာပို့လေသည်.
" နောက်တစ်ခါ လာမပိုနဲ့ ငါတို့ပါသာဝယ်စားမယ် "
ကျော်ကို၏ ခပ်ပြတ်ပြတ်ပြောဆိုလိုက်မှုကြောင့် သူဇာ ကျော်ကိုအားဖြတ်ခနဲ့မော့ကြည့်လိုက်၏.
" ကောင်းပါပီ..."
ညသည်တိတ်ဆိတ်နေ၏.ထိုပြင် အိပ်ခန်းတွင်း ၌ လူနှစ်ဉီးလုံးနေကြလေသည်.
သို့သော် မိနစ်ပိုင်းမျှသာကြာသည် အပေါ်ကလူမှ မောပန်းဟန် စိတ်မပါဟန်ဖြင့် ဘေးသို့လှိမ့်ချလိုက်၏.
" ဟူး....sorry ပါ မဂ်လာဉီးမှာ ငါဒီလိုမဖြစ်သင့်ဘူး.."
ဉီးကျော်မောပန်းဟန်ဖြင့် အသစ်ဆက်ဆက်ချစ်ဇနီးချောသူဇာအား..ပြောလိုက်၏.
သူဇာသည် သူမ၏ ရင်သားများကို ဆောင်အဖြူဖြင့်ဆွဲဖုံး၍ ဉီးကျော်ကြီးအားကြည့်နေလေသည်.
" ဒီတစ်ခါတော့ ကျော်ကြီး ပြိုင်းနေပီမဟုတ်လား..."
" ဟူး........"
ဉီးကျော်ကြီး၏ ဆန်လုပ်ငန်းမှ ငွေတိုချေးအဖွဲ့များ ရှယ်ယာထည့်သူများသည် ဉီးကျော်ကြီးအား တရုတ်သူဌေးနဲ့ ပေါင်းလိမ်သူတစ်ဉီးနယ်ထင်မြင်လာကြလေသည်.
သူ၏ဆန်ဂိုတောင်သည်လည်း အားအင်နည်းပါးလာကြ၏.
တစ်ည ချွေးမလေး ကျောဆုမိ အလုပ်ဆင်းအိမ်ပြန်နောက်ကျ၏.
ဉီးကျော်ကြီး အိပ်ရှေ့ခန်း၌ အရက်သောက်၍ နေသည်.
" အဖေ သားအိပ်တော့မယ်.."
" goodninght "
ထိုစဉ် ကျောဆုမိပြန်ရောက်လာသည်.
" မဂ်လာညနေခင်းပါအဖေ... "
" နင်အလုပ်ကနောက်ကျတာလား ဒီနေ့ သူဇာကလည်း ညဆိုင်းပြန်ဆင်းနေတယ်.."
ထိုစဉ်သူဇာထွက်လာပီး ဉီးကျော်ကြီး၏ နှုတ်ခမ်းအား တစ်ချက်စုပ်နမ်းလျှက်..
" သွားတော့မယ်ကိုကြီး မနက်ကျမှ ကိုကြီးနားမှာ အတူလာအိပ်ပေးမယ်နော် by.."
ကျောဆုမိ အိမ်ပေါ်ရောက်သော အခါ လင်ဖြစ်သူ ကျော်ကို အိပ်မောကျနေပီဖြစ်သည်.
" ကိုကျော် ရှင်ဒီနေ့အိပ်တာဆောတယ် ကျွန်မနဲ့ ညစာမစားချင်ဘူးလား..."
" အွန်း....no..."
ကျောဆုမီ မီးဖိုချောင်မှ ကြောင်အိမ်အားဖွင့်လိုက်၏ ဟင်းပုဂံများထုတ်လိုက်လေ၏ ထိုနောက်ရေခဲသေတ္တာကိုဆွဲဖွင့်ကြည့်၏.
ထိုစဉ်နောက်မှ သိုင်းဖက်ခြင်းကိုသူမခံစားလိုက်ရလေ၏.
" အို....အိုး...အဖေ....အဖေ...အာ..အဖေ.ဘာလုပ်တာလည်း.....အို...."
ချွေးမဖြစ်သူ ၏နောက်ကျောကို သိုင်းဖက်၍ မိမိနှင့်ရင်ချင်းအပ်စေပီး အနမ်းပေးလေသည်.သို့သော်မရ မျက်နှာတစ်ဖက်သို့လွဲထားသဖြင့် လည်ပင်းကိုပင် နမ်းမိ၏.
ထိုစဉ်..
" အဖေဘာလုပ်တာလည်း...အဲဒါ ကျောဆုမီလေ..."
" ဟင့်...အီး...ဟင့်...ဟင့်..အီး......"
" sorry....ကျောဆုမီ...ငါအရမ်းမူးသွားတယ်..ငါတောင်းပန်ပါတယ်....".ပြောပီးချင်းပင်.. ဉီးကျော်ကြီး အိမ်ပေါ်သို့ပြေးတတ်သွားလေသည်.
" ကျောဆုမီ...ဒီကိစ္စ ကိုကျော်ကို ပြန်မပြောပါနဲ့..သူသိရင် မိုးမီးလောင်လိမ့်မယ်...ငါစိတ်မကောင်းပါဘူး..."
" ဟင့်...ဟင့်....အီး...ဟင့်...ဟင့်...အီး..."
မျက်ရည်စများအား သုတ်၍ ထမင်းဆက်မစားတော့ပဲ အိပ်ခန်းဆီသို့ ပြန်သွားလေတော့သည်.
ညနေခင်း အရက်ဆိုင်တစ်ခု၌ ဉီးကျော်ကြီး နှင့် သူ၏တစ်ဝမ်းကွဲညီဖြစ်သူ ကိုကျော်ဉီး တို့ အရက်သောက်ရင်းစကားပြောနေကြသည်.
" သောက် ညီလေး.."
" မိန်းမက ရှယ်ယာကိစ္စကို ပေါက်ပေါက်ဖောက်နေတယ်..."
" မိန်းမတိုင်း ဒီလိုပဲ ကျော်ဉီး...ခု မင်း အရက်သောက် အမူးသောက် ok.."
" ok..."
ထိုချိန်တွင် ဉီးကျော်ကြီးသား အငယ်ကောင် ကျော်လေးအူယားဖားယားပြောလာလေ၏.
အနားသို့ရောက်သော် ဉီးကျော်ကြီးအနားသို့ ကပ်၍ တိုးတိုးလေးကပ်ပြောလိုက်၏.
" ဘာကွ...ခွေးနိုးမသား..တွေ့ကြရောပေါ့ကွာ.."
" ဘာဖြစ်တာလည်း.."
" လိုက်ခဲ့ကျော်ဉီး..."
ထိုနောက်ကားဖြင့် မောင်းထွက်သွားလေ၏.
ဉီးကျော်ကြီးတို့ လင်မယားခန်း၌ ဖြစ်သည်.
သူဇာအား စားပွဲပေါ်သို့တင်ကာ ကျော်ကိုလုံးနေပီဖြစ်သည်.
" ရှင့် အဖေပြန်လာတော့မှာနော်... "
" ခဏလေးပါ ဒီပေါ်တတ်လိုက်..."
" အို....."
.
ထိုစဉ် အိမ်ရှေ့သို့ ကားထိုးရပ်လာ၏. ပီးနောက် ဉီးကျော်ကြီး အိမ်ပေါ်သို့တတ်လာလေ၏.
ပါးစပ်မှလည်း သားဖြစ်သူအငယ်ကောင်အားမေးနေ၏.
" ဘယ်မလဲ သူတို့.."
" အဖေ့အခန်းမှာ.."
အခန်းတွင်း မှ သူတို့အား မရိပ်မိကြပေ.
" ကျွီ...."
" ဟင်...ဟာ....အို..."
အခန်းတွင်း တန်းလန်းကြီးဖြစ်နေသဖြင့် အမြန်ပင်လူချင်းခွာလိုက်ကြပီး သူဇာမှ ထမိန် ကိုကပြာကရီပြန်ဝတ်ခါ ခေါင်းကိုငုံထား၏.
" ခွေးမ..ဖြန်း..."
" အဟင့်...."
ဉီးကျော်ကြီးဒေါသ အဆုံးရောက်ခဲ့ပီဖြစ်သည်.
ဘောင်ဘီးဇစ်တပ်၍ ခေါင်းငုံပီး မရဲတရဲကည့်နေသော သူ၏ သားကြီး ကျော်ကို အားကြည့်၍.
" မင်း..က ငါ့သွေးသားဖြစ်ပီး...ငါမျက်နှာမထောက် ယီးလိုမှပဲ...."
" အဖေလည်း....ကျောဆုမီကို မဒိန်းကျင့်ဖို့လုပ်တာ ကျွန်တော်မသိဘူးများမှတ်နေလား..."
" ခွေးသူတောင်းစား အဖေကိုပြန်ပီး..မင်း..က..မင်းက...ငါနိုး...ငိုးမသား......ခွပ်...အု..."
ဉီးကျော်ရင် သားဖြစ်သူကိုလက်သီးဖြစ်ထိုးလိုက်၏. ကျော်ကို လည်းဖခင်ဖြစ်သူအားပြန်၍ထိုးလိုက်၏.
ထိုအခါ မွန်ထူသွားသော ဉီးကျော်ကြီးသည် အိပ်ထဲမှာ သေနတ်အား သွား၍ယူလေ၏.
" ဉီးလေးကျော်ဉီး ဉီးလေးကျော်ဉီး အဖေ့ကို..တားပါအုံး.....အဖေအရမ်းစိတ်ဆိုးနေပီ တားပါအုံး.."
" မတားနဲ့... ငါ့ကို ဘယ်သူမှ မတားနဲ့..."
ထိုနောက်သေနတ်အားယူ၍လာလေ၏.ထိုစဉ် ကျောဆုမီလည်းပြန်ရောက်လာပီဖြစ်သည်.
" ဘာဖြစ်နေကြတာလည်း.."
" အဖေနဲ့အကိုနဲ့ ရန်ဖြစ်နေကြတာ လုပ်ပါအုံး အဖေအရမ်းဒေါသကြီးနေတယ် ကျောဆုမီ.."
ထိုအချိန်တွင် အခန်းတွင်းမှ သေနတ်ကိုင်၍ ဉီးကျော်ကြီးထွက်လာပီ လှေကားပေါ်မှ ပြေးဆင်းလာသော သားကြီး ကျော်ကိုအား သေနတ်နှစ်ချက်ပစ်ချလိုက်တော့သည်.
" ဒိုင်း....ဒိုင်း..."
" အ...အု.....ဘုန်း...."
" အိုက်စ်း..ကိုကျော်....အား...ရော့ဟယ်..လူယုတ်မာကြီး...အား....ဇွတ်...."
လင်ဖြစ်သူကျော်ကို၏သေပွဲအားမြင်တွေ့သွားသော ကျောဆုမီ ဒေါသမိုးမီးလောင်၍ ကဿ်သွန်လှီးဓားဖြင့် ဉီးကျော်ကြီး၏နောက်ကျောသို့အားကုန်ထိုးချလိုက်တော့၏. အလစ်အငိုက်ဖြင့်၍ ဉီးကျော်ကြီး မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ပေ.မည်သူမျှလည်းဝိုင်းမဆွဲရဲကြပေ.
လဲကျသွားသောကျော်ကြီးအားအပေါ်စီးမှ မိုး၍ ဓားဖြင့် ဆက်တိုက်ထိုးသတ်လေတော့၏.
" ကျောဆုမီတော်တော့ အဖေသေလိမ့်မယ်....ကျောဆုမီ..တော်တော့ မလုပ်ပါနဲ့..တော့..."
" ဟီး.အီး....ဟင့်...အီး...ဟင့်......."
" ခင်ဗျာသေချာလို့လား...ကိုကျော်လေး..."
" သေချာပါတယ် ဒီးစျေးတိုင်းပဲ သွားမယ်လေ.."
ကျော်လေးသည်.ပြုံးရွင်နေ၏. ထိုအပြုံးသူ လျိူဝှက်သောအပြုံးမျိုးပင်ဖြစ်သည်.
ဌက်ပျောတောကြီးအလယ်၌ အဝတ်မဲ့ ကိုယ်လုံးတီးခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခု ပူးကပ်၍နေ၏ ထိုပြင်တစ်ဉီးနှင့်တစ်ဉီး ရစ်ပတ်ချုပ်နှောင်ထားသကဲ့သို့ လူးလွန့်လှုပ်ရှားနေကြ၏.ငြီးသံသဲသဲက တောကြီးတစ်ခွင်စိုးမိုးလျှက်...
"အား....အိုး....အား.....အင်း....ရှီး...အား....အား.....အား.....အား....ရှီး...အား....အိုး....အား.....အား...."
" ဒီအိမ်ကို ခင်ဗျားတကယ်ရောင်းမှာလား...ကောင်းပီလေ ဒီမှာ စာချုပ် ခင်ဗျားပြောတံစျေးကို ကျုပ်တို့လက်ခံပါတယ်....."
သူဇာနှင့်ကျော်လေးတို့ အိမ်ကြီးအားလှည့်ကြည့်လိုက်၏.
" ကိုကျော်လေး ကျွန်မတို့ ရဲ့ ဘဝသစ်ကို စ နိုင်ပီ.."
ကျော်လေးသည် ကြည်နူးပီတီဖြစ်နေသောအကြည့်ဖြင့် အတိတ်သို့ သွားလျှက်...
တကယ်တော့ ကျော်လေးနှင့် သူဇာတို့သည် ရန်ကုန်ကျောင်း၌ တွေ့ခဲ့ကြသော ချစ်သူများပင် ထိုမှတဖနိ ဉီးကျော်ကြီးအကြောင်းသိရှိသွားကြပီး ချစ်သူနှစ်ဉီး၏အနာဂတ်၌ ကျော်ကြီးမှာ အနှောက်ယှက်ဖြစ်၍လာလေ၏.ထိုကြောင့် မိခင် မကွယ်လွန်မှီ အမြန်ပြန်လိုက်ကြခြင်းဖြစ်သည်. သူဇာသည် ဉီးကျော်ကြီး ကျော်ကို တို့အား ခန္ဓာ ကိုယ်အရင်းပြု၍ ချစ်ဟန်ပြကာ ပညာငါပါပါ လှည့်စားခဲ့လေ၏.
ကျော်လေး သူမရေချိုးနေသောအခါကြည့်ပီး ဘောင်းဘီချွတ်စိတ်ဖြေစဉ်ကလည်း သူမကိုယ်တိုင်ပင် ကျော်လေးအားရေချိုးဖြဲပြခဲ့သူဖြစ်သည်. သူတို့နှစ်ဉီးသည် လူလစ်သည်နှင့် နှုတ်ခမ်းချင်းအပြန်းလှန်နမ်းကြ၏.
ဉီးကျော်ကြီး အထင်လွဲစေရန်တွက်...
" ကဲ..ကျွန်မတို့..လုပ်ငန်းစကြမယ်..ကိုကျော် ရှင့်အဖေကိုသွားခေါ်တော့..."
.
ကျော်ကိုနှင့်သူမ လုံးနေကြသည်ကို ဖခင်ဖြစ်သူ နှင့် ရန်လှည့်တိုက်လိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်.
လင်ဖြစ်သူ၏သေပွဲအားကြည့်၍ ဒေါသအိုးပေါက်ကွဲနေသော ကျောဆုမီ၏ လက်ထဲသို့ကြက်သွန်လှီး ဓားထည့်ပေးလိုက်သူမှာလည်း အခြားသူမဟုတ်သူဇာပင်ဖြစ်သည်.
ဒေါသဖြစ်နေချိန်ဖြစ်၍ လက်ထဲ ဘာရောက်ရောက် အသေထိုးမည့်ပုံပင်ဖြစ်သည်.ထိုအရာကိုသိသော သူဇာနှင့်ကျောလေးတို့၏ လှည့်ကွက်တစ်မျိုးပင် ဖြစ်လေသည်.
ယခုတော့ ဉီးကျော်ကြီးတို့သားအဖလည်းသေပီ ကျောဆုမီလည်း ထောင်ကျသွားပီဖြစ်သည်.
အိမ်ကိုရောင်းရငွေဖြင့် သူတို့နှစ်ဉီးဉီးကျော်ကြီးစီးသောကားကိုယူကာ ရန်ကုန်သို့ပြန်ကြလေသည် ကားထဲ၌ ငွေအပြည့်ဒေါ်လာအပြည်နှင့်...
ပြုံးရွင်ကြည်နူးနေသောသူဇာက ကားမောင်းနေသော ကျော်လေးအား အားကိုးတကြီးကြည့်၍.
" ကျွန်မတို့...ချမ်းသာပီ....."
" အမေမသေခင်ကပြောတာမှန်တယ် ငါတို့နှစ်ယောက်က ရှေ့သွားနောက်လိုက်ညီတယ်တဲ့...ဟား....ဟား...ဟား....."
ရယ် မောသံတွေပြိုင်တူထွက်သွားကြလေသည်.
ဂျစ်ကားလေးသည် အဝေးပြေးလမ်းမလေးတိုင်း အရှိန်ဟုန်ဖြင့် မောင်းနှင်သွားလေတော့သည်...
" ဝူး........."
^^^^^^^^^^
ပီးပါပီ
# မောင်မောင်လေး.
Comments
Post a Comment